Vooraf H ART #187

Gepubliceerd op: 20 December 2018

Begin deze maand sloot de kunstbeurs Art Basel Miami – en de talloze satellietbeurzen in haar slipstream – de deuren. Via sociale media en reguliere pers kwamen berichten en foto’s binnen van wuivende palmbomen, koppels met een perfecte glimlach en exclusieve feestjes. Art Basel Miami is maar een van de naar schatting 250 kunstbeurzen die elk jaar wel ergens op deze wereldbol plaatsvinden. En als we op de afsluitende persberichten mogen afgaan, halen die beurzen steeds nieuwe bezoekersrecords.

Men zou voor minder nostalgisch worden naar verhalen van mensen zoals Herman Daled en consorten over vernissages van ondertussen canonieke kunstenaars zoals Marcel Broodthaers of Franz West waar slechts een man en een paardenkop aanwezig was. De kunstwereld verwordt steeds meer tot een spektakel dat in de media verschuift van de rubriek ‘kunst’ naar de categorie ‘lifestyle’. Nooit eerder werd zoveel kunst gemaakt, geconsumeerd en gekocht. Maar je kan je afvragen of dat nu een goede zaak is of niet. En heeft die kunst nog wel urgentie? ‘His work is deeply political – he is an art fair activist’, zegt een galeriehouder tegen een verzamelaar in een cartoon van Pablo Helguera die met zijn meedogenloze blik op het kunstwereldje hoge ogen gooide op Manifesta11 in Zürich in 2016.

De cartoon was rechtstreeks aangebracht op een tentoonstellingsmuur van het Khali Sakakini Cultural Center in Ramallah. Bij gebrek aan budget voor transport of verzekeringen waren op de expo ‘Debt’ haast uitsluitend werken te zien die ter plekke konden worden gereproduceerd. Niet zo handig als commoditeit – zoals op Art Basel Miami – maar daarom niet minder relevant, integendeel zelfs. Pieter Van Bogaert trok naar Ramallah en Jeruzalem en hield speciaal voor H ART een dagboek bij (zie pagina 20). Kunst is er een zaak van leven en dood, hoe pathetisch dat voor ons westers, blas. Publiek ook mag klinken. Een manier van dialoog, van echte communicatie.

Dat is ook zo voor de Koerdische kunstenaar Erkan Özgen, aan wie de Fundació Antoni Tapiès in Barcelona een overzicht wijdt (zie pagina 18-19). Met zijn video’s maakt hij de gruwelijke gevolgen van de oorlog pijnlijk voelbaar. Waar kunst de objectieve documentaire ruimschoots overstijgt.

Urgentie hoeft niet altijd politiek te zijn. Het kan ook persoonlijk zijn, zoals bij Philippe Vandenberg voor wie passie en pijn, leven en dood, schoonheid en verval, gevaarlijk dichttegen elkaar aanschuren. Marc Ruyters trok naar Hamburg waar een groot overzicht te zien is van zijn aangrijpend werk. En hij was duidelijk onder de indruk (zie pagina 18). Ook bij Nils Verkaeren, die met Thoreau’s ‘Walden’ in zijn broekzak, naar de jungle van Colombia trok om zich te herbronnen, voel je een interne noodzaak. Hoe dat is verlopen, kan je lezen op pagina 27.

En Rirkrit Tiravanija is natuurlijk één van de meest internationaal werkende kunstenaars in de hedendaagse scene. Momenteel heeft hij werk in een Antwerpse galerie. Daarover zegt hij: “Tentoonstellingen maken in galleries is evengoed omgaan met de context van de kunst. En die werpt nog steeds vragen op. Zelfs aan het huidige klimaat van de kunstmarkt moeten we blijven deelnemen en ons de vraag stellen waar het over gaat”. Zie pagina 5.

 En tot slot nog dit: de kunstenaarspagina is deze keer van de hand van Fia Cielen. ‘Winterkoning’ heet het werk en het gaat gepaard met de volgende instructie: “Knip de beeldelementen uit en maak je eigen collage!”. U weet wat u te doen staat met de kerstvakantie voor de deur.

Praktische Info

Geen praktische info beschikbaar.

Keywords

Geen keywords beschikbaar.